หน้าแรก หน้ารวมบทความ หนึ่งวันที่สบายแต่ได้เงินล้าน

หนึ่งวันที่สบายแต่ได้เงินล้าน


ผู้เขียน : อาจารย์ วีย์รฎา กวิณรวีบริรักษ์   วันที่ : 21 ธันวาคม 2563  จำนวนผู้เข้าชม 37 คน

กด Like กด Share บทความให้เพื่อน

       ก่อนเข้านอนทุกคืน เรามักมีสิ่งที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้น หลายครั้งที่ เรามักบ่นกับตัวเองว่า "เวลาไม่เคยพอเลย" .. นมอุ่นสักแก้ว เล่นเกมที่ชื่นชอบ  หนังสือธรรมะจรรโลงใจหรือนั่งสมาธิก่อนนอน หลายสิ่งอาจทำให้เราลืมความเหนื่อยล้ามาทั้งวันและล้มตัวลงนอนบนที่นอนอันแสนนุ่มสบาย กลับบางคนไม่เป็นเช่นนั้นกว่าจะข่มตานอนลงได้ พร้อมประโยคทิ้งท้าย "พรุ่งนี้ต้องเจออะไรอีกนี่"

หนึ่งวันที่สบายแต่ได้เงินล้าน

       หลายเดือนก่อน ได้เจอกับลูกศิษย์โดยบังเอิญหลังจากไม่เจอกัน 7 ปี "อาจารย์จำหนูได้ไหม ? หนูอ้วนขึ้นสัก 30 กิโลนะ"  โชคดีเหลือเกินที่ลูกศิษย์มีไฝแก้มขวาและเหนือริมฝีปากบนซ้าย มิฉะนั้น เราคงงงอยู่พักใหญ่และส่ายหัวเป็นระวิง เรื่องราวของความวุ่นวายในชีวิตของศิษย์เล่าให้ฟังแล้วนึกถึงหนังสือเรื่องหนึ่งไม่ได้ "โต๊ะโตะจังเด็กหญิงข้างหน้าต่าง" ของ คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ วันหนึ่งเธอเป็นสตรีที่ประสบความสำเร็จทำรายได้ปีละมากกว่า 50 ล้านบาท ได้รับเลือกเป็นทูตยูนิเซฟแห่งสหประชาชาติ จากคำครหาแต่เด็กว่าเป็นเด็กมีปัญหา ถูกไล่ออกจากโรงเรียนตั้งแต่อยู่ประถมหนึ่ง คุณค่าของชีวิตแต่ละคนมีจุดเริ่มต้นของทางเดินต่างกัน บางคนโชคดีเกิดมาบนกองเงิน กองทอง บางคนเกิดมาพร้อมความอัจฉริยะทางปัญญา บางคนเกิดมาพร้อมใบหน้ารูปร่างที่หล่อสวย แต่ยังมีอีกหลายมุมของสังคมที่ยังมีชีวิตแบบกบรอจังหวะกระโดดออกจากกะลาครอบหรือไก่รอโก่งคอร้องเรียกแสงตะวัน ความโชคดีมักมาพร้อมความสุขและความทุกข์ก่อนเสมอ ถ้าเรานึกย้อนกลับไปวันที่เราลืมตาดูโลกเป็นวันที่แม่เจ็บปวดที่สุดวันหนึ่ง แต่เป็นวันประกาศอิสระสภาพทางลมหายใจบนพื้นผิวโลกของเราในวันแรก หากทำโพลสอบถามคน 100 ล้านคนทั่วโลกทุกทวีป ใครบ้างที่เกิดมาไม่เคยเสียใจหลั่งน้ำตาสักครั้ง  ??

        ดังนั้น ก่อนที่เราจะหลับนอนฝันดีทุกคืน พร้อมตื่นมาพบความสำเร็จเราต้องผ่านด่านของคนกล้ามาให้ได้ นักรบในสมรภูมิไม่มีใครถือดาบและปืนที่ได้รับมาแล้วออกไปสู้ศึก ต้องได้รับการฝึกฝนอบรมซักซ้อมมาอย่างเจนจัด ใครผิดพลาดอาจมีบาดแผล รอยช้ำ เมื่อเข้าสู่การแข่งชิงชัยประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งหมดมวลจะนำพาเราสู้แบบผู้กล้าด้วยปัญญา สำนวนไทยว่า "กลิ้งครกขึ้นภูเขา"

       จัดระเบียบชีวิตหนึ่งวันของเราให้ใช้ชีวิตอย่างง่ายขึ้น ไม่ลำบากคนอื่น ไม่ลำบากใจเรา ไม่ลำบากตัวเองและตั้งอยู่บนพื้นฐานปัจจัย 4 อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัยและยารักษาโรค หันมาใส่ใจบริโภคโปรตีน ผัก ผลไม้มากกว่าอาหารขยะจานด่วนในปัจจุบัน ใส่เสื้อผ้าอาภรณ์แต่พอดีให้เหมาะสมรูปร่างฐานะ ไม่ใช่แฟชั่นเอวลอย สั้นเสมอหูกำลังติดตลาด เราเทงบประมาณที่มีอยู่ซื้อของน้อยชิ้นแต่ชุ่มฉ่ำใจ ที่อยู่อาศัยที่พอเหมาะอยู่แล้วดำเนินชีวิตประจำวันสะดวกขึ้น และสุขภาพเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกของการก้าวเดินต่อไปในทุกๆวินาที หมั่นออกกำลังกาย โยคะ วิ่ง เดิน เพื่อสุขภาพเป็นการเก็บสะสมอายุวัฒนะของตนเองไว้ในยามชรา แต่ในปัจจุบันพบว่า " ปัจจัยที่ 5 กลับเพิ่มเข้ามาทำให้ชีวิตเราขาดไม่ได้ อยู่ไม่สุข ทุกข์เมื่อโทรศัพท์หาย ไม่ได้ไลน์แล้วจิตตก ต้องพกโทรศัพท์ทุกที่ กินอะไรดีๆต้องถ่ายไว้ คนที่ถูกใจกด Like เป็นล้าน " นี่คือโลกในยุคปัจจุบัน

       หลายคนคงตั้งปณิธานไว้ในใจแต่พบว่าที่เคยตั้งไว้มันห่างไกลไปเรื่อยๆ ความสำเร็จเหมือนปาหินลงน้ำ หากคุณชีวประวัติของบุคคลผู้ซึ่งมีรายได้ติด 1 ใน 100 ของโลก คุณจะได้พบว่าพวกเขาเหล่านั้นมีเวลาทำงานสัปดาห์ละไม่ต่ำกว่า 60 ชั่วโมง ในขณะที่ พนักงานออฟฟิศทำงาน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หากคุณ โหยหาความสำเร็จและอยากนั่งสบายในวันที่มีเงินล้านเข้าบัญชีแบบไม่ต้องตอกบัตรหรือเซ็นชื่อเข้าออกทำงาน ต้องเปลี่ยนวิถีชีวิต ความคิด การทำงานใหม่ เขียนลงกระดาษตัวโตๆว่า "ฉันดี ฉันเก่ง ฉันรวย"

       ฝ่ามือสองข้างปิดหน้า 3 วินาทีและชูขึ้นสุดมือ "สู้โว้ยยยยย" คนทำงานประจำหลายคนรวยจากการเก็บหอมรอมริบและอาชีพสุจริตเสริมรายได้ มีความใฝ่ฝันเงินร้อยล้านมากองตรงหน้า หากไม่ถูกรางวัลที่ 1 คงต้องได้รับมรดกจากพ่อแม่ จึงจะรวยร้อยล้านสมใจ หลายคนจึงหันไปเป็นเจ้าของธุรกิจแทน 

       ดังนั้น เมื่อเราอยู่กับปัจจุบันเราก็ควรทำในสิ่งที่เป็นอยู่ให้ดีที่สุดเพื่อบ่มเพาะความเก่งกล้าสามารถ ความเป็นผู้นำที่ประสบความสำเร็จ ถ้าวันนี้เราท้อและเหนื่อยให้เราหยุดพัก ไตร่ตรองชีวิตที่ผ่านมาและสิ่งที่ทำว่าเกินตัวหรือล่วงเกินเวลาพักผ่อนประจำวันไปหรือไม่ เครื่องจักรยังต้องตรวจเช็คสภาพแล้วเราเป็นมนุษย์ไม่มีกลไกทางอิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีถ่าน ไม่มีแบตเตอรี่ มีเพียงร่างกายและลมหายใจที่ใช้เป็นกลไกการดำรงชีพ

วีย์รฎา กวิณรวีบริรักษ์

อาจารย์ วีย์รฎา กวิณรวีบริรักษ์


E-Mail : [email protected]

วันที่ : 21 ธันวาคม 2563

จำนวนผู้เข้าชม 37 คน

กรุณากดถูกใจ และ เพิ่มเพื่อน Line

บทความที่เกี่ยวข้อง


วิธีประเมินการฝึกอบรมคุ้มค่าแบบ ROI

วิธีประเมินการฝึกอบรมคุ้มค่าแบบ ROI (Assessing the ROI of Training) การจัดฝึกอบรม (Training) ทุกครั้ง ย่อมมีค่าใช้จ่ายเกิดขึ้น ซึ่งค่าใช้จ่ายนั้นคือต้นทุนที่องค์กรต้องอนุมัติงบประมาณเพื่อจัด

ทำไมทำ KPI ไม่สำเร็จ

คำว่าทำ KPI “สำเร็จ” ในที่นี้ใช่ว่ามีตัวชี้วัดผลงานตามกรอบราชการ กรอบองค์กรบริษัทกำหนด ? แท้จริงการจัดทำ KPI “สำเร็จ” ไม่ใช่บอกเพียงตัวเลขเป้าหมายหน้าจอคอมพิวเตอร์ หน้าเล่มรายงานสรุปผลเชิงปริมาณ

ทำอย่างไรให้ธุรกิจอยู่รอดด้วยไคเซ็น

ในช่วงวิกฤติโควิด19 (Covid-19) ปี 2563 หลายธุรกิจทั้งภาคการศึกษา ธุรกิจบริการ โรงแรม ร้านอาหาร หลังการระบาดต่างปิดตัวลงจำนวนมาก ถือเป็นการ Disruption ครั้งใหญ่ที่ไม่ได้เกิดจากความก้าวหน้าหรือเทคโนโลยี

พูดอย่างไรให้มีจังหวะสะกดคนฟัง

การสื่อสารที่ใช้ในแต่ละวันทั้งการเขียน การพิมพ์ข้อความ การใช้ท่าทาง การพูดถือเป็นการสื่อสารที่ทรงอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตมากทีเดียว นอกจากการรู้จักวิธีการพูด การทักทาย การเรียกชื่อ สรรพนาม

วิธีการบริการให้ได้ใจลูกค้า

การบริการที่ดีหาใช่การดูแลใส่ใจเฉพาะทางร่างกายและจิตใจผู้รับบริการ แต่รวมถึงการดูแลใส่ใจในทุกรายละเอียดรอบข้างในทุกกิจกรรมในสถานที่ที่ให้บริการ ให้การดูแลบริการเกินความคาดหวังลูกค้า โดย จิม แมกนิวสัน

วิธีเรียนรู้แบบโต๊ะโตะจัง

การเรียนรู้ในวัยทำงานต่างจากการเรียนการสอนในวัยเรียน เพราะวัยผู้ใหญ่ได้รับการเรียนรู้มาระยะหนึ่งแล้ว วัยผู้ใหญ่ต้องการอบรมเรียนรู้เพิ่มเติมเพื่อใช้ในการทำงานเป็นหลัก เช่น กลยุทธ์ (Strategic)